Posts mit dem Label Hubal-Pazifikationen werden angezeigt. Alle Posts anzeigen
Posts mit dem Label Hubal-Pazifikationen werden angezeigt. Alle Posts anzeigen

Montag, 5. März 2018

Firlej / Radom - Massenhinrichtungen in zentralen Polen

Denkmal in Firlej
Vor dem II Weltkrieg in Firlej in der Nähe von Radom Truppenübungsplatz war, die von den deutschen Besatzern in den Ort der Hinrichtungen umgewandelt wurde - in einem nahe gelegenen Wald Todesstrafen auf dem polnischen und jüdischen Bevölkerung aus den zentralen polnischen Gebieten von der SS, die Gestapo und die deutsche Gendarmerie durchgeführt wurden.
4. April 1940 erschossen die Deutschen die Bauern aus Gałki, Mechlin und Gielniów für Unterstützung der Partizanentruppen von Haupt Henryk Dobrzański „Hubal“ . Die Ermordeten waren mit Sand bedeckt. Im Mai 1940 wurden etwa 3500 Menschen erschossen - Zivilisten, Soldaten, Lehrer, dh Intelligenz aus Radom und Umgebung, Partisanen, Bauern, die sich weigerten, Quoten zu übertragen. Transporte zählten von mehreren bis zu mehreren hundert Personen, obwohl Transporte mit einzelnen Personen stattfanden. Im 1943 die Besatzer brachten hier spezielle, mobile Krematorien und Mühlen. Die Bewohner, die in den umliegenden Wäldern versteckt waren, konnten sie nach dem Krieg die Leichen vieler Opfer des Völkermords finden und einige Umstände des Verbrechens enthüllen. 
Eines der Opfer war vermutlich Oberst Stanisław Kalabiński, Oberst der Infanterie der Polnischen Armee, Ritter des Ordens der Virtuti Militari. Er wurde im deutschen Lager gefoltert. Er versuchte, ihn zu zwingen zuzugeben, dass er befohlen hatte, deutsche Zivilisten in Oberschlesien zu erschießen. Trotz Folter lehnte er es ab, eine entsprechende Erklärung zu unterschreiben. Im Jahr 1944 grub in Firlej ein Spezialkommando den Körper aus, goss es über Öl und verbrannte es. Die Überreste waren in der Gegend verstreut.
Die Deutschen erschossen dort etwa 15000 Menschen. Die letzte Hinrichtung fand am 14. Januar 1945 statt - zwei Tage bevor in Radom die Rote Armee eintrat.
Dieser Ort wurde "Radom Katyn" genannt. Am Ort der Hinrichtung wurde ein Militärfriedhof errichtet. Ein Denkmal zu Ehren des gefallenen von Firlej wurde an seinem zentralen Punkt aufgestellt.

Przed II wojną światową znajdował się w Firleju niedaleko Radomia poligon wojskowy, który został przekształcony przez niemieckich okupantów w miejsce straceń – w pobliskim lesie wykonywane były wyroki śmierci na ludności polskiej i żydowskiej w terenów centralnej Polski przez SS, Gestapo i żandarmów niemieckich.
4 kwietnia 1940 roku Niemcy rozstrzelali chłopów ze wsi Gałki, Gielniów i Mechlin za udzielanie pomocy oddziałom majora Henryka Dobrzańskiego „Hubala”. Zamordowanych zasypano piachem. W maju 1940 roku rozstrzelano ok. 3500 osób – cywilów, żołnierzy, nauczycieli, czyli inteligencję, partyzantów, rolników, którzy odmawiali przekazywania kontyngentów. Transporty liczyły od kilku do kilkuset osób, choć zdarzyły się transporty z pojedynczymi ludźmi. Pomimo przemyślanych prób likwidacji dowodów ludobójstwa (w 1943  roku okupanci sprowadzili tutaj specjalne, ruchome krematoria oraz młyny), dzięki naocznym świadkom egzekucji m. in. mieszkańcom ukrytym w okolicznych lasach, po wojnie udało się odnaleźć ciała wielu ofiar ludobójstwa jak również ujawnić niektóre okoliczności zbrodni.  Na przykład gdy samochody wiozące na Firlej skutych drutem skazańców grzęzły na leśnej drodze – teren piaszczysty – wyciągano najbardziej wyczerpanych i żywych składając ich pod koła, aby samochody mogły szybciej wydobyć się z grzęzawiska oraz drugi przykład – dwóch Niemców przywiozło skazańca w wieku ok. 10 lat i zastrzelili go. Jedną z ofiar był prawdopodobnie płk Stanisław Kalabiński,  pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari. W niemieckim obozie był torturowany. Próbowano zmusić go do przyznania się, że wydał rozkaz rozstrzeliwania niemieckiej ludności cywilnej na Górnym Śląsku. Pomimo tortur odmówił podpisania stosownego oświadczenia.W 1944 r. specjalne kommando wykopywało ciała, polewało je ropą i paliło. Szczątki rozsypywane były po okolicy.
Niemcy rozstrzelali tam ok. 15 tys. osób. Ostatnia egzekucja odbyła się 14 stycznia 1945 r. – dwa dni przez wkroczeniem do Radomia Armii Czerwonej.  Miejsce to nazywane było „radomskim Katyniem”. W miejscu kaźni powstał cmentarz wojskowy, w centralnym jego punkcie postawiony został pomnik ku czci poległych Mauzoleum na Firleju.

Freitag, 16. Februar 2018

Szałas - Vergeltungsaktion für die Partisanenhilfe

Szałasy - Denkmal
In Szałas (Kreis Skarżysko) erinnern ein Denkmal und ein Sammelgrab an die Opfer der „Befriedung“, einer deutschen Vergeltungsaktion wegen der Hilfe, die Dorfbewohner den Partisanensoldaten unter Major Henryk Dobrzański ( “Hubal”) geleistet hatten. Die Männer von „Hubal” legten hier am 31. März 1940 Rast ein. Am folgenden Tag kämpften sie im Gebiet von Szałas gegen Einheiten von SS und Polizei. Auf Befehl von SS-Obergruppenführer Friedrich-Wilhelm Krüger wurde Szałas dann für eine Vergeltungsaktion an der Zivilbevölkerung ausgewählt. Am 1. April wurden in Szałas-Komorniki 28 Männer festgenommen, nach Kielce gebracht und dort ermordet. Am 8. April 1940 umzingelten SS- und Selbstschutzeinheiten das Dorf, nahmen 60 Männer im Schulgebäude fest und erschossen sie. Andere vier Waldarbeiter wurden mit Bajonetten erstochen. Den Frauen und Kindern wurde erlaubt, Tiere und die wichtigsten Habseligkeiten mitzunehmen und die Stadt zu verlassen. Danach wurden alle Gebäude angezündet, die samt den Leichen abbrannten. Im September 1944 wurde Szałas erneut als Vergeltung für die Partisanenhilfe niedergebrannt. 

W Szałasie (pow. skarżyski) znajdują się pomnik i zbiorowy grób ofiar pacyfikacji dokonanej w odwecie za pomoc żołnierzom-partyzantom mjr. Henryka Dobrzańskiego „Hubala”. Szałas stanowił niegdyś zespół trzech wsi. Hubalczycy zatrzymali się w nich na postój 31 marca 1940 r. Następnego dnia na terenie wsi oraz na pobliskiej polanie walczyli z oddziałami SS i policji. Na polecenie dowodzącego operacją przeciw Hubalowi SS-Obergruppenführera, Friedricha-Wilhelma Krügera Szałas wytypowano do akcji odwetowej wobec ludności cywilnej. 1 kwietnia żandarmi zaaresztowali w Szałasie Komornikach 28 mężczyzn. Zostali oni wywiezieni do Kielc, a następnie najprawdopodobniej zamordowani. 8 kwietnia oddziały SS i Selbstchutzu otoczyły wieś Szałas Stary – około 60 mężczyzn zebrano w budynku szkoły, następnie rozstrzelano. Czterech leśników zakłuto bagnetami. Kobietom i dzieciom pozwolono opuścić wieś, zabrać zwierzęta i najniezbędniejsze rzeczy. Potem podpalono wszystkie budynki, które spłonęły wraz ze zwłokami. Szałas został spalony ponownie we wrześniu 1944 r. za pomoc partyzantom AL.