Ślązak Joachim Achtelik (1920-1942) - działacz polskiego ruchu oporu z Rudy EN/DE

Joachim Achtelik, oberschlesischer Aktivist des polnischen Widerstands in Ruda (DE)

Todes-Kinder-Sanatorium in Lubliniec (Aktion T4)

Gedenktafel in Lubliniec

Infotafel

Kreuz auf Friedhof mit Ermordeten Kindern in Lubliniec

Deutsche Behörden am 17. September 1939 ernannte der Direktor des Krankenhauses in Lubiniec Dr. Ernest Buchalik. Er war Arzt aus dem Ort Toszek, ab 1933 gehörte er der NSDAP an und war berühmt für seine feindselige Haltung gegenüber der polnischen Bevölkerung. Ähnlich wie in anderen psychiatrischen Kliniken, die Anlage in Lubliniec ihren Namen in der Landes-und Heil Pflegeanstalt Lublinitz geändert. Seit September 1941 begann sie die Verbringung von Kindern zu übernehmen, vor allem aus Schlesien, Sachsen und Zagłębie. Diese Kinder wurden von deutschen Gerichten und NSV (Nationalsozialistische Volkswohlfahrt) überstellt. Jedes Mal wurde den Kindern gesagt, dass sie in ein Sanatorium gingen, aber es war in der Tat ein "Todes Sanatorium". Ab Mitte 1942 wurde die Jugendpsychiatrische Klinik Loben organisiert als die Kinderpsychiatrische Klinik. Abteilung "A" hatte einen Beobachtungscharakter, darin wurden Kinder diagnostiziert und getrennt, und ihr Schicksal hing von E. Hecker ab. Kinder, die E. Hecker minimal beeinträchtigt oder nur schwer aus der Sicht der Kinderbetreuung in Betracht gezogen wurden, um spezielle Haftanstalt gerichtet und andere von angeborenen oder erworbenen körperlichen Behinderungen, psychischen Erkrankungen betroffen ist, zu einem Abteilung „B“ übertragen, wo sie ihr Lebens beraubt wurden. Medizinische Dokumentation wurden gefälscht, um die Spuren zu vertuschen, die Todesursachen wurden unterschiedlich, ungenau, wie zB: Lungenentzündung, Grippe, Herz-Kreislauf-Erkrankungen. Kinder, auf Empfehlung von E. Buchalik, wurden mit einer erhöhten Dosis von Luminal oder Veronal getötet.

Alle Kinder, nachdem Luminal, erbrochen hatten, manche schienen sich daran zu gewöhnen, manchmal taumelten sie, sie waren betäubt, aber sie aßen gut, rannten, spielten. Andere reagierten stärker, sie waren immer halb schlafend. Nach einiger Zeit hörten sie auf zu essen, keuchten, Schaum trat aus dem Mund, manchmal blutig, schließlich starben sie. Bis November 1944 221 Kinder haben in Lubliniec ihr Leben verloren.

Władze niemieckie z dniem 17 września 1939 roku dyrektorem szpitala w Lubińcu mianowały dr Ernesta Buchalika. Był on lekarzem z miejscowego Toszka, od 1933 roku należał do NSDAP i słynął z wrogiego nastawienia do ludności polskiej. Podobnie, jak w innych szpitalach psychiatrycznych, także placówka w Lublińcu, która wtedy zmieniła nazwę na Landes–Heil–und Pflegeanstalt Lublinitz, już od września 1941 roku zaczęła przyjmować transporty dzieci, głównie ze Śląska, Zagłębia i Saksonii. Dzieci te były przekazywane przez sądy niemieckie  i NSV (Nationalsozialistische Volkswohlfahrt – Narodowosocjalistyczna Ludowa Opieka Społeczna). Za każdym razem mówiono tym dzieciom, że jadą do sanatorium, z tym że było to w rzeczywistości „sanatorium śmierci”. Od połowy roku 1942 zorganizowano Jugendpsychiatrische Klinik Loben – Dziecięcą Klinikę Psychiatryczną. Początkowo dzieci lokowano w Oddziale „A”, znajdującym się w pomieszczeniach klasztoru Oblatów , którym kierowała dr Elisabeth Hecker i w byłym budynku folwarcznym (oddział „B”), którym kierował dr E. Buchalik. Później oddział „A” znajdował się w zamku, obok oddziału żeńskiego. Oddział „A” miał charakter obserwacyjny, w nim dzieci były diagnozowane i segregowane, a ich los zależał od E. Hecker. Dzieci, które E. Hecker uznała za minimalnie upośledzone, bądź za trudne z punktu widzenia wychowawczego, kierowane były do specjalnych zakładów poprawczych, a pozostałe dotknięte wrodzonym lub nabytym kalectwem fizycznym, chorobą psychiczną, przenoszono na oddział „B”, gdzie były pozbawiane życia. Dokumentację medyczną fałszowano w celu zatarcia śladów, przyczyny zgonu podawano rozmaite, niezgodnie z prawdą, jak np.: zapalenie płuc, grypa, choroby układu krążenia. Dzieci na polecenie E. Buchalika uśmiercano podwyższoną dawką luminalu lub weronalu.

Wszystkie dzieci po otrzymaniu luminalu wymiotowały, niektóre pozornie przyzwyczajały się, niekiedy zataczały się, były oszołomione, jadły jednak dobrze, biegały, bawiły się. Inne reagowały silniej, znajdowały się stale w półśnie, leżały bezwładnie. Po pewnym czasie zaczynały wysoko gorączkować, przestawały jeść, charczały, z ust wydobywała się piana, niekiedy krwawa, w końcu umierały”. Według danych statystycznych do listopada 1944 roku na oddziale „B” barbiturany podano 235 dzieciom, a życie z tej przyczyny straciło 221 dzieci.

Mord in Rudniki bei Częstochowa

Denkmal in Rudniki

11. September 1942 - Die Deutschen ermordeten am Bahnhof in Rudniki 20 Polen aus Rache für einen Mordversuch an den verhassten Nazi.

Die Nazis führten in Rudniki und den benachbarten Städten mehrere terroristische Aktionen durch. In Konin, Kościelec und Rudniki wurden mehr als elf Menschen erschossen, viele wurden in Częstochowa und Radomsko inhaftiert.

Zwanzig Gefangene wurden in Rudniki gehängt, davon 14 identifiziert und 6 unerkannt. Die Einwohner von Rudnik und den benachbarten Dörfern und sogar Częstochowa mussten das beobachten. Interessanterweise stellten die Deutschen ihre Henker der Bewohner von Gmina Wielgomłyny aus - Tadeusz und Piotr G. K. Sie waren so unter Todesandrohung dazu gezwungen. Wenn sie den Befehlen der Nazis nicht folgten, würden sie wahrscheinlich selbst sterben.

Warum wurden in Rudniki 20 Menschen ermordet? Dies war wahrscheinlich Vergeltung für einen Partisanenangriff auf einem deutschen Direktor der Vereinigten Kalkwerke „Wapnorud“ in Rudniki, Hugo Schulze. Er war ein Ingenieur. Er lief in der Naziuniform mit einem Hakenkreuz auf dem Ärmel um die von ihm verwaltete Anlage herum. In der Nacht vom 20. auf den 21. August 1942 plünderten die Partisanen den Direktor 6.000 PLN.

Die Leichen der Ermordeten sollten als Warnung am Galgen für ein paar Tage aufgehängt werden. Diese Idee wurde wegen der Nähe der Gleise aufgegeben, die von zahlreichen Personenzügen passiert wurden. So Leichen wurden in einem nahe gelegenen Wald begraben. 

W Rudnikach, po napadzie na niemieckiego dyrektora Zakładów Wapienniczych, któremu zabrano 6000 złotych, aresztowano kilku pracowników na czele z przedwojennym szefem wapienników 55-letnim Józefem Szyferem. Wcześniej wykonana została szubienica, a mieszkańców powiadomiono o obowiązku przybycia na miejsce kaźni. 11 września 1942 roku powieszono wtedy 20 Polaków, z których połowa była nie znana. Początkowo ciała ofiar Niemcy zakopali w pobliskim lesie, a mogiłę zrównano z ziemią.

Hinrichtung in Orzesze

Orzesze Pasterniok - denkmal

Nach der Besetzung von Orzesze durch die Wehrmacht begannen die Deutschen in den ersten Tagen des Zweiten Weltkriegs die "gefährlichen" Bewohner zu liquidieren. Sie waren hauptsächlich ehemalige schlesische Aufständische. Am 3. September 1939 umzingelten starke Zweige von Freikorps und SS die Stadt. Am nächsten Tag (4.09.1939), in einem kleinen Wald namens "Pasternioki", ermordeten Deutsche 29 Einwohner von Orzesze. 

Po zajęciu Orzesza przez Wehrmacht, w pierwszych dniach II wojny światowej, Niemcy przystąpili do likwidacji „niebezpiecznych” Orzeszan. Byli to głównie dawni powstańcy śląscy. 3 września 1939 r. silne oddziały Freikorps i SS otoczyły miejscowość. Następnego dnia w niewielkim lasku zwanym „Pasterniokiem”, Niemcy zamordowali 29 mieszkańców Orzesza.

Verbrechen in Nierada

Opfer

Im Jahr 1939, während des deutschen Überfalls auf Polen, fanden deutsche Verbrechen im Dorf Nierada statt. Die Wehrmacht erschoss die Dorfbewohner sowie Kriegsflüchtlinge im Dorf. Die Deutschen verbrannten 75% der Dorfgebäude. Es war ein Ergebnis der Provokation. Die deutschen Soldaten organisierten eine Schießerei, und dann beschuldigten sie die Polen, die auf sie schießen sollten. Dreißig Männer wurden verhaftet, in einer Reihe aufgestellt und dann mit Bajonett-montierten Gewehren in Flammen gestoßen. Dann wurde der Plan geändert und sie wurden beschlossen, erschossen zu werden. Nur ein Bewohner des Dorfes überlebte, dem es gelang, zu entkommen und sich in den Büschen zu verstecken. 

W roku 1939 podczas inwazji Niemiec na Polskę doszło we wsi do zbrodni niemieckiej. Wehrmacht rozstrzelał mieszkańców wsi, jak i uchodźców wojennych przebywających we wsi. Niemcy spalili 75% zabudowań wsi. Był to wynik prowokacji. Żołnierze niemieccy urządzili strzelaninę, a następnie oskarżyli wobec dowódców Polaków, którzy mieli do nich strzelać. Aresztowano 30 mężczyzn, ustawiono ich w rzędzie, a następnie bagnetami na karabinach popychano w płomienie. Następnie zmieniono plan i postanowiono ich wszystkich rozstrzelać. Ocalał tylko jeden mieszkaniec wsi, który zdążył uciec i ukryć się w zaroślach.