Rzeź Woli - Massaker von Wola / Warschau

Verbrechen in Szczecyn 1944

Denkmal in Szczecyn

Liste der Ermordeten in Szczecyn

Szczecyn war eines der ersten Dörfer, das am 2. Februar 1944 befriedet wurde. Am frühen Morgen umzingelten die Deutschen das Dorf. Nur wenigen Bewohnern gelang es, sich in einem nahe gelegenen Wald zu verstecken. Um 7:00 - 8:00 Uhr wurden die Gebäude des Dorfes mit Artilleriefeuer und Maschinengewehren beschossen. Szczecyn war in Flammen. Zwei Gruppen von Deutschen und Ukrainern betraten das Dorf. Von Haus zu Haus ermordeten sie systematisch alle Polen unabhängig von Alter und Geschlecht. Die verlassenen Häuser wurden ausgeraubt und angezündet. Während des Massakers wurden ganze Familien getötet. Es gab Fälle, in denen Babys vor Müttern ermordet wurden, Kinder und Erwachsene lebend in brennende Gebäude geworfen wurden und verletzte Gewehrkolben ausstießen. Eine Gruppe von Frauen mit Kindern wurde an den Rand des Waldes gebracht, wo die Deutschen ankündigten, dass ältere Jungen (im Schulalter oder etwas jünger) langsam gehen könnten. Als die Jungs in den Wald rannten, wurden sie vor ihren Müttern erschossen. Die Deutschen wollten auch Frauen mit kleineren Kindern erschießen, aber zwei der Soldaten, die dieser Aufgabe zugeteilt waren, maskierten die Hinrichtung und ließen sie den Opfern entkommen.

Nach einiger Zeit befahl das deutsche Kommando, das Abschlachten zu stoppen und alle überlebenden Bewohner an einem Sammelpunkt in der Mitte des Dorfes zu versammeln. Sie wurden dann nach Gościeradów gebracht und ermordeten alle, die nicht die Kraft hatten, weiterzumarschieren oder ihren Marsch zu verzögern. Bei den intensiven Anfragen des PCK wurden Frauen und Kinder in den umliegenden Dörfern eingesetzt. Arbeitsfähige Personen wurden in ein Internierungslager in Kraśnik gebracht und anschließend zur Arbeit nach Deutschland geschickt oder in Konzentrationslager deportiert. Fast 40 Männer aus Szczecyn wurden im Lubliner Schloss ins Gefängnis geschickt. Durch ein Urteil einer Ad-hoc-Sicherheitspolizei wurden achtunddreißig von ihnen am 12. Mai 1944 hingerichtet (wahrscheinlich fand die Hinrichtung im Konzentrationslager Majdanek statt).

Am 2. Februar 1944 wurden in Szczecyn mehrere hundert Menschen - Männer, Frauen und Kinder - ermordet. Abhängig von den Quellen wird die Zahl der Ermordeten im Bereich von 265 bis 368 geschätzt. Das jüngste identifizierte Opfer war 3 Monate alt. Die Deutschen brannten die Schule und 142 Farmen mit Viehbestand nieder.

Szczecyn był jedną z pierwszych wsi spacyfikowanych dniu 2 lutego 1944. Wczesnym rankiem Niemcy szczelnie otoczyli miejscowość, na skutek czego tylko nielicznym mieszkańcom udało się schronić do pobliskiego lasu. Około godziny 7:00 – 8:00 zabudowania wsi zostały ostrzelane ogniem artylerii i broni maszynowej. Szczecyn stał już w płomieniach, gdy do wsi wkroczyły dwie grupy Niemców i Ukraińców, które idąc od domu do domu systematycznie mordowały wszystkich Polaków bez względu na wiek i płeć. Opustoszałe domy były rabowane i podpalane. Mieszkańcy próbujący ukryć się w prowizorycznych podziemnych schronach ginęli w płomieniach lub dusił ich dym. W trakcie masakry ginęły całe rodziny; miały miejsce przypadki mordowania niemowląt na oczach matek, wrzucania dzieci i osób dorosłych żywcem do płonących budynków, dobijania rannych ciosami kolb karabinowych. Grupę kobiet z dziećmi zaprowadzono na skraj lasu, gdzie Niemcy ogłosili, że starsi chłopcy (w wieku szkolnym lub nieco młodsi) mogą odejść wolno. Kiedy chłopcy zaczęli biec do lasu zastrzelono ich na oczach matek. Niemcy zamierzali także rozstrzelać kobiety z mniejszymi dziećmi, lecz dwóch wyznaczonych do tego zadania żołnierzy upozorowało egzekucję i pozwoliło uciec niedoszłym ofiarom.

Po pewnym czasie niemieckie dowództwo poleciło wstrzymać rzeź i zgromadzić wszystkich ocalałych mieszkańców na punkcie zbornym urządzonym na środku wsi. Popędzono ich następnie do Gościeradowa, mordując po drodze wszystkich, którzy nie mieli siły iść dalej bądź opóźniali marsz. Na usilne prośby PCK kobiety i dzieci rozmieszczono w okolicznych wsiach. Osoby zdolne do pracy zabrano do aresztu w Kraśniku, a następnie wywieziono na roboty do Niemiec lub deportowano do obozów koncentracyjnych. Blisko 40 mężczyzn ze Szczecyna wywieziono do więzienia na Zamku Lubelskim. Wyrokiem doraźnego sądu policji bezpieczeństwa trzydziestu ośmiu z nich zostało straconych w dniu 12 maja 1944 roku (prawdopodobnie egzekucję przeprowadzono na terenie obozu koncentracyjnego na Majdanku).

2 lutego 1944 roku zamordowano w Szczecynie kilkaset osób – mężczyzn, kobiet i dzieci. W zależności od źródeł liczba zamordowanych jest szacowana w przedziale od 265 do 368. Najmłodsza zidentyfikowana ofiara liczyła 3 miesiące. Niemcy spalili szkołę oraz 142 gospodarstwa wraz z żywym inwentarzem.

Blutige Heiligabend in Ochotnica Dolna

Denkmal in Ochotnica: Emordete Mutter mit ihrem Kind

Opfer Massaker in Ochotnica Dolna

Blutige Heiligabend in Ochotnica Dolna - (Kreis Nowy Targ) symbolische Namen zur Befriedung des Dorfes Ochotnica Dolna gegeben, das von den deutschen Besatzern in den letzten Monaten des Zweiten Weltkrieges. Am 23. Dezember 1944 ermordete die SS-Einheit 56 Einwohner von Ochotnica, und das Dorf selbst brannte teilweise nieder. Der Name bezieht sich auf den Weihnachtsabend, der 1944 am Samstag, den 23. Dezember gefeiert wurde. Am 22. Dezember 1944 kamen die Deutschen in Ochotnica Dolna an, das Lebensmittel wurde vom Dorf geplündert. Trotz der Opposition der lokalen Bevölkerung eine Gruppe von sowjetischen Partisanen griffen die deutschen Soldaten und tötete zwei von ihnen, darunter der SS Unteroffizier-Unterscharführer Bruno Koch.

Am nächsten Tag kamen etwa 200 SS-Männer mit sechs Autos aus Krościenko. Sie waren größtenteils aus der 3. SS-Abteilung Totenkopf SS-Panzer-Grenadier-Division und 4. Panzer SS Polizei, Volksdeutsche aus Polen, Russland und der Ukraine. Die Deutschen rannten in ihre Häuser, verlangten zuerst Geld und ermordeten dann Menschen. Die Kinder wurden lebend ins Feuer geworfen oder brutal ermordet.  Am 23. Dezember 1944 wurden 56 Menschen ermordet, darunter 19 Kinder, 21 Frauen. In fast zwei Stunden wurden fast alle Familienmitglieder von Chlipała, Rusnak, Brzeźny und Karczewski getötet. Eine Feuerwache, ein Volkshaus und 32 Bauernhöfe brannten nieder. Die Befriedung von Ochotnica war eine der blutigsten deutschen Unterdrückungsmaßnahmen in Podhale.

Das Denkmal präsentiert eine 20-jährige Mutter Maria Kawalec, die ein kleines Kind an ihre Brust umarmt. Nachdem die Deutschen ihren Ehemann erschossen hatte, sprang Maria mit ihrem Sohn in den Armen aus dem Fenster. Die erste Kugel traf das Kind auf der Stirn und die andere durchbohrte die Schaufel und den Kiefer der Mutter, die unter der Weide kauerte und das Kind nicht losließ und es erstarrte.

Krwawa Wigilia w Ochotnicy Dolnej – symboliczna nazwa nadana pacyfikacji wsi Ochotnica Dolna (powiat nowotarski), dokonanej przez okupantów niemieckich w ostatnich miesiącach II wojny światowej. 23 grudnia 1944 oddział SS zamordował 56 mieszkańców Ochotnicy, a samą wieś częściowo spalił. Nazwa Krwawa Wigilia odnosi się do wigilii Bożego Narodzenia, która w 1944 obchodzona była w sobotę 23 grudnia. 22 grudnia 1944 do Ochotnicy Dolnej przybyli Niemcy, którzy w ramach tzw. akcji aprowizacyjnej rabowali wieś. Mimo sprzeciwu miejscowej ludności grupa sowieckich partyzantów zaatakowała niemieckich żołnierzy, zabijając dwóch z nich, w tym podoficera SS-Unterscharführer Bruno Kocha.

Następnego dnia z Krościenka przyjechało sześcioma samochodami około 200 SS-manów. Niemcy wpadali do domów, żądając najpierw pieniędzy, a następnie mordując ludzi. Dzieci żywcem rzucano w ogień lub bestialsko mordowano.Zbrodni w Ochotnicy Dolnej dokonała 23 grudnia karna kompania SS. Oddział ten składał się z żołnierzy różnych narodowości. W większości byli to esesmani z 3. Dywizji Pancernej SS Totenkopf oraz 4. Dywizji Grenadierów Pancernych SS Polizei, volksdeutsche z Polski i Rosji oraz Ukrainy. w dniu 23 grudnia 1944 roku zamordowanych zostało 56 osób, w tym 19 dzieci, 21 kobiet. W ciągu ponad dwóch godzin zginęli prawie wszyscy członkowie rodzin Chlipałów, Rusnaków, Brzeźnych, Karczewskich. Spłonęły remiza strażacka, dom ludowy i 32 gospodarstwa. Pacyfikacja Ochotnicy była jedną z najkrwawszych niemieckich akcji represyjnych na Podhalu.

Pomnik w Ochotnicy Dolnej przedstawia dwudziestoletnią Marię Kawalec, która tuli do piersi małe dziecko. Po zastrzeleniu jej męża, Maria wyskoczyła przez okno z synkiem na rękach. Pierwsza kula trafiła dziecko w czoło a druga przeszyła łopatkę i szczękę matki, która przykucnęła pod wierzbą a dziecka nie wypuściła z rąk, i tak zamarzła.

Szarajówka - Pazifikation des Dorfes

Denkmal und Friedhof in Szarajówka

Opfer von Pazifikation Szarajówka

Am 18. Mai 1943 umgaben die deutschen SS- und SCHUPO das Dorf Szarajówka. Die Deutschen teilten sich in kleinere Gruppen auf und begannen, die Bevölkerung auf dem Platz zu verbringen. In der Zwischenzeit wurde der gesamte Bestand an Wiesen, Feldern und Scheunen durch Verladung auf Karren ausgeraubt. Um 12 Uhr befahl der Hauptkommandant den versammelten Frauen, Kindern und Alten, in die Gebäude mehrerer Gastgeber zu fahren. Dann wurden die Gebäude mit Stroh bedeckt und angezündet. In weniger als zwei Stunden war das ganze Dorf in Flammen. Ungefähr 15 aus einem gut entwickelten Dorf gibt es keine Spur mehr. Szarajówka war die Rache der Deutschen für einen Guerillaangriff auf die Gendarmerie in Tarnogród. 58 Menschen wurden lebend verbrannt, darunter 30 Kinder. Das gemeinsame Grab aller Ermordeten befindet sich auf dem Gelände des ehemaligen Dorfes Szarajówka. Die Pacifizierung von Szarajówka gehörte zu den grausamsten und schlimmsten Folgen, nicht nur in der Region Zamość, sondern in ganz Polen.

18 maja 1943 r. hitlerowcy (żandarmeria niemiecka oraz formacje ukraińskie z Biłgoraja i Tarnogrodu) spacyfikowali Szarajówkę, paląc żywcem wszystkich mieszkańców wsi. Po wkroczeniu oddziałów hitlerowskich mieszkańcy wsi byli kolejno spędzani na plac wiejski, gdzie torturowano ich w celu wydobycia zeznań o siedzibie partyzantów polskich. Jednocześnie grabiono zabudowania, zabierano wartościowe przedmioty i inwentarz żywy. Po przesłuchaniu wszystkich mieszkańców wepchnięto do kilku domów i stajni, które następnie podpalono - spłonęło żywcem 58 osób. Wieś spłonęła całkowicie.