Zbrodnia w Ponarach k. Wilna

Film o zbrodni niemiecko-litewskiej w Ponarach k. Wilna. W czasie II wojny światowej, w latach 1941–1944 las w Ponarach był miejscem masowych mordów (ok. 100 tyś. osób) dokonywanych przez oddziały SS, policji niemieckiej i kolaboracyjnej policji litewskiej pod Wilnem. Wśród nich do 70 tys. stanowili Żydzi. Wśród pozostałych ofiar znajdowało się do 20 tysięcy Polaków (inteligencja wileńska i żołnierze Armii Krajowej), a także grupy Romów, komunistów oraz Rosjan.

Niemiecki stalag 324 dla jeńców sowieckich - Grądy koło Ostrowi Mazowieckiej

KL Auschwitz - Opfer / Ofiary

Niemiecki nazistowski obóz koncentracyjny Auschwitz. Czy tylko tam byli Żydzi? Wiecie, że początkowo to był przede wszystkim obóz dla Polaków. Zapraszam do zobaczenia filmiku na temat narodowości więźniów i liczby ofiar.

Grabówka - Hinrichtungen in Białystok - Region

Denkmal in Grabówka / Białystok

Grabówka ist der Ort der größten deutschen Verbrechen in Bialystok-Region. Die Gendarmen und SS-Männer erschossen rund 16.000 Menschen - Polen, Weißrussen, Juden und sowjetische Kriegsgefangene.

Mitte 1941 erschossen die Deutschen Verdächtige für die Zusammenarbeit mit den Kommunisten. Es gibt auch ein Grab von Juden, die nach der Liquidierung des Ghettos von Białystok im August 1943 getötet wurden. Ein anderes ist das Grab derer, die am 8. Dezember 1943 als Vergeltung für die Untergrundaktivität ermordet wurden. Die letzten Hinrichtungen fanden dort im Juni 1944 statt.

Im Frühjahr 1944 begannen die Deutschen, die Spuren des Verbrechens in Grabówka zu verwischen. Im Zusammenhang mit der Offensive der sowjetischen Truppen haben sie es nicht beendet, aber der Sonderkommando 1005 gelang es, den Körper aus drei Massengräbern zu extrahieren und zu verbrennen.

Nach dem Krieg wurden in Grabówka während der Exhumierungsarbeiten 17 Kollektivgräber entdeckt.

Grabówka to miejsce największej na Ziemi Białostockiej zbrodni niemieckich. Żandarmi i esesmani rozstrzelali tam ok. 16 tys. ludzi - Polaków, Białorusinów, Żydów i jeńców sowieckich.

W połowie 1941 roku Niemcy rozstrzelali podejrzanych o współpracę z komunistami. Jest też grób Żydów - zgładzonych po likwidacji białostockiego getta w sierpniu 1943 r. Kolejną jest mogiła zamordowanych 8 grudnia 1943 r. w odwecie za działalność podziemia. Ostatnie egzekucje odbyły się tam w czerwcu 1944 roku. Wiosną 1944 roku Niemcy zaczęli zacierać ślady zbrodni w Grabówce. W związku z ofensywą wojsk radzieckich nie dokończyli tego, ale specjalne Komando 1005 zdążyło wydobyć i spalić zwłoki z trzech zbiorowych mogił.

Po wojnie podczas prac ekshumacyjnych odkryto w Grabówce 17 zbiorowych mogił.

Das Konzentrationslager Auschwitz für Polen (I) - Opfer

Die Polin Czesława Kwota, 14 Jahre alt, ermordete in KL Auschwitz

Das Konzentrationslager Auschwitz wurde für Polen organisiert und sie waren auch die ersten politischen Gefangenen. Infolge des kontinuierlichen Zustroms neuer Transporte ist die Zahl der Häftlinge stetig gestiegen. Im Jahr 1940 wurden fast 8.000 Menschen im Lager inhaftiert. Sie waren fast ausschließlich Polen. Außerdem befand sich eine kleine Anzahl von Juden und Deutschen (als Kapos) im Lager. Im Jahr 1941 wurden über 26.000 Menschen (etwa 15.000 Polen, 10.000 sowjetische Kriegsgefangene und über 1.000 Juden) im Lager inhaftiert.

Durch die Einbeziehung des KL Auschwitz in die Massenvernichtung von Juden nahm die Zahl der Deportierten ab 1942 rasch zu (insgesamt fast 1,1 Millionen Juden). Von ihnen wurden nur etwa 200.000 Menschen als arbeitsfähig ausgewählt und wurden im Lager eingesperrt. Zur gleichen Zeit, d.h. in den Jahren 1942-1944, wurden ungefähr 160.000 Menschen im Lager eingesperrt (meist Polen, Zigeuner und sowjetische Kriegsgefangene, Belarussen, Ukrainer, Tschechen, Franzosen und andere). Die 1942 begonnene Massendeportation von Juden ins KZ Auschwitz veränderte die nationale Struktur der Häftlinge erheblich. Die Juden wurden die Juden die zahlreiche ethnische Gruppe. Im August 1944 insgesamt waren etwa 400.000 Menschen im Lager registriert (195 000 Nicht-Juden am meisten Polen) und etwa 205 000 Juden.

In den Jahren 1940 bis 1945 wurden in die deutschen Konzentrationslager Auschwitz (Stammlager, Birkenau, Monowitz und deren Nebenlager) mindestens 1,1 Millionen Juden (300.000 Juden aus Polen), 150.000 Polen, 21.000 Sinti und Roma sowie mehr als 15.000 sowjetische Kriegsgefangene und mehr als 15.000 Häftlinge anderer Nationalität deportiert.

Insgesamt sind in den Konzentrationslagern Auschwitz mindestens 1.082.000 Deportierte getötet worden oder gestorben. Unter den Opfern befanden sich 960.000 Juden (300.000 polnische Juden), 74.000 Polen, 21.000 Sinti und Roma sowie 15.000 sowjetische Kriegsgefangene und 15.000 Menschen anderer Nationalitäten.

Obóz koncentracyjny Auschwitz został zorganizowany dla Polaków i oni też byli pierwszymi jego więźniami politycznymi. W wyniku ciągłego napływu nowych transportów systematycznie wzrastała liczebność więźniów. W 1940 r. osadzono w obozie blisko 8 tys. ludzi. Byli to prawie wyłącznie Polacy. Oprócz nich znalazła się w obozie niewielka liczba Żydów oraz Niemców. Niemcy pełnili w tym czasie z reguły funkcje w nadzorze obozowym jako kapowie i blokowi.   W 1941 roku osadzono w obozie ponad 26 tys. ludzi (około 15 tys. Polaków, 10 tys. jeńców radzieckich i ponad 1 tys. Żydów).

Od 1942 r. w wyniku włączenia KL Auschwitz do procesu masowej zagłady Żydów, liczba deportowanych do obozu zaczęła gwałtownie wzrastać (łącznie blisko  1,1 mln). Spośród nich wybrano jako zdolnych do pracy około 200 tys. osób i osadzono w obozie. W tym samym czasie, tj. w latach 1942-1944, osadzono w obozie około 160 tys.  ujętych w ewidencji numerowej Polaków, Cyganów, Białorusinów, Ukraińców, Czechów, Francuzów i innych, oraz kilkanaście tysięcy, głównie Polaków, jeńców radzieckich i Cyganów, nie ujętych w ewidencji numerowej. Rozpoczęta w 1942 r. masowa deportacja Żydów do KL Auschwitz zmieniła w sposób istotny strukturę narodowościową więźniów. W połowie 1942 r. Żydzi stali się najliczniejszą grupą narodowościową. W sierpniu 1944 r. Łącznie zarejestrowano w obozie około 400 tys. osób: 195 tys. nie-Żydów (głównie Polacy) i około 205 tys. Żydów.

W latach 1940-1945 do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz (Stammlager, Birkenau, Monowitz i inne podobozy) co najmniej 1,1 miliona Żydów (300 000 Żydów z Polski), 150 000 Polaków, 21 000 Sinti i Romów oraz ponad 15 000 sowieckich jeńców wojennych i około 15 000 więźniów innych narodowości.

Ogółem co najmniej 1 082 000 deportowanych zginęło lub zmarło w obozach koncentracyjnych Auschwitz. Wśród ofiar było 960 000 Żydów (w tym 300 000 polskich Żydów), 74 000 Polaków, 21 000 Sinti i Romów, 15 000 sowieckich jeńców wojennych i kilka tysięcy innych narodowości.

Massaker von Ponary / Litauen

Ponary - Hinrichtung

Polnisches Denkmal in Ponary 

Im Sommer 1941 wurde der Wald bei Ponary / Vilnius zum Schauplatz einer Massenexekution von baltischen Juden, Polen, Russen, Roma und Kommunisten (über 100.000 Menschen). Die Sowjets hatten dort große Gruben ausgehoben, in denen Treibstoff gelagert werden sollte. Diese Gruben benutzten die deutschen Besatzungsbehörden als Massengräber für zehntausende Juden, sowjetische Kriegsgefangene und polnische politische Häftlinge. Anfang Juli 1941 zog das Einsatzkommando 9 der Einsatzgruppe B in Vilnius ein und machte sich sogleich an die Ausführung ihres Auftrags. Ab August 1941 war die Hauptaußenstelle des Einsatzkommandos 3 unter den SS-Offizieren Peter Eisenbarth und Erich Wolff verantwortlich. Sie handelten nach den Vorgaben Karl Jägers weitgehend selbständig.

Die Opfer wurden mit Lastwagen oder der Eisenbahn nach Ponary transportiert. Die knapp 5.000 Quadratmeter große Erschießungsstätte war abgesperrt und das Gelände vermint. Rund 100 litauische Schützen waren um das Waldstück postiert. Die Dimension der Vernichtung wurde schon dadurch deutlich, dass sich bereits „im Herbst 1941 nach fast viermonatigem Morden mehr als sechs Tonnen Kleidung angesammelt [hatten]“. Bis Ende Dezember 1941 wurden drei Viertel der Juden von Vilnius ermordet. An dem Massaker beteiligt waren Einheiten der Wehrmacht, SS, Einsatzkommandos und litauische Milizen (Ypatingasis būrys). In den Jahren 1941 bis 1944 ermordeten die Deutschen mit Hilfe des freiwilligen litauischen Sonderkommandos des Sicherheitsdienstes SD ungefähr 70.000 Juden, circa 20.000 Polen (hauptsächlich Mitglieder der Wilnaer Intelligenz und der Polnischen Heimatarmee), bis 6.000 Russen sowie zahlreiche Roma und Kommunisten. 

Die Erschießungen wurden bis Ende 1943, der Auflösung des Wilnaer Ghettos, weitergeführt. Die Koordinatoren dieses Massenmordes waren Franz Murer („Der Schlächter von Wilna“), Bruno Kittel und Martin Weiss. Geschossen hätten „vor allem litauische Schutzmannschaftsangehörige, die dabei von wenigen Deutschen angeleitet wurden.“

W czasie II wojny światowej, w latach 1941–1944 las w Ponarach był miejscem masowych mordów dokonywanych przez oddziały SS, policji niemieckiej i kolaboracyjnej policji litewskiej pod Wilnem. Ofiary przywożono pociągami lub ciężarówkami (czasem transportami pieszymi), rozstrzeliwano i grzebano w niedokończonych zbiornikach paliwa (dla powstającego do VI 1941 r. lotniska sowieckiego). Niemcy, wspomagani przez ochotnicze litewskie oddziały Ypatingasis būrys (Sonderkomando der Sicherheitsdienst und des SD), rekrutujące się głównie spośród szaulisów, wymordowały tu w latach 1941–1944 ok. 100 tys. osób. Wśród nich do 70 tys. stanowili Żydzi litewscy i bałtyccy. Wśród pozostałych ofiar znajdowało się do 20 tysięcy Polaków (inteligencja wileńska i żołnierze Armii Krajowej), a także grupy Romów, komunistów oraz Rosjan.

Massaker in Kalkówka bei Mława

Denkmal in Kalkówka / Mława

17. Januar 1945 um 14.00 Uhr deutsche Soldaten, Gestapo und Gefängniswärter begannen mit den Lastwagen Gefangenen von den örtlichen Gefängnis Mława: Gefangene, Soldaten der Bauernbataillone, andere Polen (Bürger von Mlawa Gefangenen wegen verschiedener Straftaten) und eine Gruppe Sowjetische Kriegsgefangene zu laden. Sie wurden in den Kies Kalkówka bei Mława abtransportiert, dort von einem Schuss von hinten getötet.Die ganze Aktion war bis zum späten Abend abgeschlossen. Innerhalb weniger Stunden wurden auf Kalkówka bis 364 Menschen ermordet. Auch 8 Frauen und 3 Kinder wurden ermordet. Die einzige Person, die das Massaker überlebte, war Czeslaw Arabucki: zwei Schüsse in einem Arm und Schlüsselbein Bereich erhalten. Er verbrachte die ganze Nacht unter den Toten. Am Morgen versuchte er nach Hause zu kommen, er wurde im Schnee von sowjetischen Soldaten gefunden, die ihm halfen. Über 100 Opfer liegen noch in einem gemeinsamen Grab am Ort der Hinrichtung, mehr als zweihundert Leichen identifiziert wurden von der Familie abgeholt und im Familiengrab auf dem Friedhof Mława begraben.

17 stycznia 1945 około godziny czternastej, w obliczu zbliżających się wojsk sowieckich, żołnierze niemieccy, Gestapo i strażnicy więzienni rozpoczęli ładować na samochody ciężarowe osadzonych w tutejszym więzieniu jeńców, żołnierzy Batalionów Chłopskich, Polaków - obywateli Mławy osadzonych za różne przestępstwa, oraz grupę jeńców sowieckich. Wszystkich wywieziono w kilku transportach, zabierając po drodze z ulic miasta na samochody napotkanych przechodniów. Wszyscy oni zostali przetransportowani na żwirownię Kalkówka, tam pojedynczo wyprowadzani z samochodów i zabijani strzałem od tyłu.

Całą akcję zakończono do późnego wieczora. W ciągu kilku godzin na Kalkówce zamordowano do 364 osób. Wśród pomordowanych było 8 kobiet i 3 dzieci. Jedyną osobą, która ocalała z masakry był Czesław Arabucki: otrzymał dwa niecelne strzały w jedno z ramion i w okolice obojczyka. Całą noc spędził pod ciałami zabitych. Nad ranem podjął próbę dostania się do domu, został znaleziony w śniegu przez żołnierzy sowieckich, którzy udzielili mu pomocy. Około 100 ofiar nadal spoczywa w mogile zbiorowej na miejscu kaźni, ponad dwieście ciał zostało rozpoznanych przez rodziny, zabranych i pogrzebanych w grobach rodzinnych na mławskich cmentarzu.