Massaker in Kalkówka bei Mława

Denkmal in Kalkówka / Mława

17. Januar 1945 um 14.00 Uhr deutsche Soldaten, Gestapo und Gefängniswärter begannen mit den Lastwagen Gefangenen von den örtlichen Gefängnis Mława: Gefangene, Soldaten der Bauernbataillone, andere Polen (Bürger von Mlawa Gefangenen wegen verschiedener Straftaten) und eine Gruppe Sowjetische Kriegsgefangene zu laden. Sie wurden in den Kies Kalkówka bei Mława abtransportiert, dort von einem Schuss von hinten getötet.Die ganze Aktion war bis zum späten Abend abgeschlossen. Innerhalb weniger Stunden wurden auf Kalkówka bis 364 Menschen ermordet. Auch 8 Frauen und 3 Kinder wurden ermordet. Die einzige Person, die das Massaker überlebte, war Czeslaw Arabucki: zwei Schüsse in einem Arm und Schlüsselbein Bereich erhalten. Er verbrachte die ganze Nacht unter den Toten. Am Morgen versuchte er nach Hause zu kommen, er wurde im Schnee von sowjetischen Soldaten gefunden, die ihm halfen. Über 100 Opfer liegen noch in einem gemeinsamen Grab am Ort der Hinrichtung, mehr als zweihundert Leichen identifiziert wurden von der Familie abgeholt und im Familiengrab auf dem Friedhof Mława begraben.

17 stycznia 1945 około godziny czternastej, w obliczu zbliżających się wojsk sowieckich, żołnierze niemieccy, Gestapo i strażnicy więzienni rozpoczęli ładować na samochody ciężarowe osadzonych w tutejszym więzieniu jeńców, żołnierzy Batalionów Chłopskich, Polaków - obywateli Mławy osadzonych za różne przestępstwa, oraz grupę jeńców sowieckich. Wszystkich wywieziono w kilku transportach, zabierając po drodze z ulic miasta na samochody napotkanych przechodniów. Wszyscy oni zostali przetransportowani na żwirownię Kalkówka, tam pojedynczo wyprowadzani z samochodów i zabijani strzałem od tyłu.

Całą akcję zakończono do późnego wieczora. W ciągu kilku godzin na Kalkówce zamordowano do 364 osób. Wśród pomordowanych było 8 kobiet i 3 dzieci. Jedyną osobą, która ocalała z masakry był Czesław Arabucki: otrzymał dwa niecelne strzały w jedno z ramion i w okolice obojczyka. Całą noc spędził pod ciałami zabitych. Nad ranem podjął próbę dostania się do domu, został znaleziony w śniegu przez żołnierzy sowieckich, którzy udzielili mu pomocy. Około 100 ofiar nadal spoczywa w mogile zbiorowej na miejscu kaźni, ponad dwieście ciał zostało rozpoznanych przez rodziny, zabranych i pogrzebanych w grobach rodzinnych na mławskich cmentarzu.

Endphaseverbrechen in Płock

Denkmal in Płock

Am Freitagnachmittag, dem 19. Januar 1945, wurde das Haus in der Strasse Sienkiewicza 28 in Płock wurde von einer Gruppe von über 80 Häftlingen aus verschiedenen Regionen des nördlichen Masowien (48 aus Płock, Przasnysz, Mława) vertrieben. 79 Menschen wurden damals erschossen. Die Leichen wurden verbrannt. Unter den Getöteten waren unter anderem Pater Tadeusz Dublewski, Vizerektor des Priesterseminars in Płock. Drei Menschen entkamen dem tragischen Tod: Jan Stasiarczyk, Tadeusz Kuligowski und ein dritter Eisenbahner. Diese drei Menschen, die den Tod vermieden, erwähnen in ihrem Text "Chronik der letzten Tage der Besatzung" von Stanisław Chrzanowski in "Płock Notes" von 1962. - Zitat: In diesem Haus an der Sienkiewicza-Straße machten die Gestapo-Männer einen schrecklichen Mord an mehreren Dutzend Polen. Nur drei Todesopfer, die nur durch Zufall zum Tode verurteilt wurden, konnten dem Tod vorbeugen.

Płock wurde zwei Tage später am 21. Januar 1945 von sowjetischen Truppen befreit

W piątkowe popołudnie 19 stycznia 1945 roku do domu przy ul. Sienkiewicza 28 w Płocku wpędzono grupę ponad 80 więźniów przywiezionych z różnych rejonów północnego Mazowsza (48 z Płocka, Przasnysza, Mławy). Zginęło wówczas 79 osób, a ciała zostały spalone. Wśród zabitych był między innymi ks. Tadeusz Dublewski, wicerektor płockiego seminarium duchownego. Tragicznej śmierci uniknęło trzy osoby: Jan Stasiarczyk, Tadeusz Kuligowski i trzeci jakiś kolejarz o nieznanym i nieustalonym dotychczas nazwisku . Te trzy osoby które uniknęło śmierci wymienia w swoim tekście " Kronika ostatnich  dni okupacji " Stanisław Chrzanowski w "Notatkach Płockich" z roku 1962 roku: W tym właśnie domu przy ulicy Sienkiewicza opętani strachem gestapowcy dokonali ohydnego mordu na kilkudziesięciu Polakach. Tylko trzem ludziom ze skazanego na śmierć transportu wyłącznie przez przypadek udało się uniknąć śmierci... Płock został wyzwolony  spod okupacji niemieckiej dwa dni później w dniu 21 stycznia 1945 r. przez oddziały radzieckie.